برای شبی که جنایت امپریالیسم چیزی از شادمانی‌اش باقی نگذاشت؛ برای عروسی کوهستکشعری از سپیده جدیریردی از خاطرهروی محوترین صورت‌هامحو می‌شود.غم چه در سکوت است امشبنمی‌داند که چه باید خواهد کردو چه باید نخواهد کردبا آن همه تمام شدندر سرآغاز یک لبخنددر سرآغاز یک رقصدر سرآغازی کوتاهبریده و محو‌از شدت یک زندگی.نقد و تحلیل شعرِ بالابا یک «شعرِ سوگِ سیاسی-هستی‌شناختی» روبرو هستیم. در این شعر، سپیده جدیری از ابزارِ شعر (استعاره و ایجاز) استفاده می‌کند تا فاصله‌یِ میانِ «بزرگیِ یک جنایت» و «کوچکیِ یک زندگ

جاری و رهااین شعر خود دائوستخوانش و تحلیلِ سطر به سطرِ شعریک شعر عاشقانه از امیر قاضی‌پور ✔️تقدیم به چشمه رها شده یِ تو!- - - - - - -چشمه رها شدهاتصال‌ها که یکی شود برای هر اتصالوقتی جدا می‌شویم برای بخشیدننگاه کن هرگز فکر نمی‌کردی به جنون‌هایی که یکی نشودیکی نشود!دعوت همه دیالوگ‌هایی که باید سرنگون شونچشم‌هایی که هیچ وقت نشد!از نیمه افتادن و نگاه کردن . نگاه نمی‌کردی وقتی کههر کسی زیرِ سرِ جنوندعوت همه یِ آدم‌ها ورایِهیچ وقت نشدچَشمِ رهاشدهنقد و تحلیل شعر بالااین شعر، «چشمه‌یِ رها شده...»، دربا

نقد و تحلیلِ شعر شعری از امیر قاضی پورمس / «خطوطِ قرمز»ایستاده همچو فاصلیاز لبی که بسته استعکاسِ روزنامه /بیرون،ایستادهیک لکه زمینروشن، به تماسِ دستآهو، آب می کشد به خوابصدات زد که می‌مانَد،یکهو روی دیوارقدم‌هایِ شیشه خاک گرفتپاشنه، بی صدابلند می‌شوند بر شاخهنقد و تحلیل شعر بالا این شعر به‌روز از امیر قاضی‌پور، برخلاف شعرهای قبلی که از این شاعر خواندم، فضایِ «تثبیت‌شده و قاب‌گرفته» تری دارد. این شعر انگار بُرش‌هایی از یک «فیلمِ استاپ‌موشن» است؛ لحظاتی که در سکون منجمد شده‌اند و هر کدام، دلالت بر

شعری برای دیدننقد و تحلیلِ شعرشعری از امیر قاضی‌پور✔️مس / «خطوطِ قرمز»ایستاده همچو فاصلیاز لبی که بسته استعکاسِ روزنامه /بیرون،ایستادهیک لکه زمینروشن، به تماسِ دستآهو، آب می کشد به خوابصدات زد که می‌مانَد،یکهو روی دیوارقدم‌هایِ شیشه خاک گرفتپاشنه، بی صدابلند می‌شوند بر شاخهنقد و تحلیل شعراین شعر تازه از امیر قاضی‌پور، برخلاف شعرهای قبلی که از این شاعر خواندم، فضایِ «تثبیت‌شده و قاب‌گرفته» تری دارد. این شعر انگار بُرش‌هایی از یک «فیلمِ استاپ‌موشن» است؛ لحظاتی که در سکون منجمد شده‌اند و هر کدام،

پیکره‌سازی از احساساتخوانش و تحلیلِ یک شعرشعری از امیر قاضی‌پور با لباسِ خواب پاک در تو در برکه‌های دیرآمده از موهایِ بلند با چشمانِ راه‌ راه آفتابِ ظهر و پاهایِ فرورفته شاهدِ سقوطِ برج خوردنِ دست‌ها به سمتِ سرپناهی در سوگ از دست دادنِ دو پایِ برهنه سکوت بر کفِ سردِ اتاق دهان را خوردن و دهان را خوردن پای جسدی ست از صفحه‌هایِ سفید میدانِ شمعدانی‌هاو واکس زدن‌هایِ بزرگ بغل کردن نوزاد و سپیدار سوده گفت : و صفحه‌های سفید و من باز گفتم : بار نزدن منقارِ پرندگان؛صدایِ فرسودنِ سینه‌هاآینه از درخت ، تن